Alle berichten door mariusvanwestland

Zeven taalfouten is fataal

Het Centraal Eindexamen (CE) zit er voor de meeste middelbare scholieren weer (bijna ) op. Als je op een Nederlandse school zit, dan hoort examen in het Nederlands er sowieso bij.
Hoewel de taaltoepassing en het correcte schrijven van het Nederlands heden ten dage ‘niet om over naar huis te schrijven is’, blijkt juist Nederlands voor menig scholier subiet een struikelblok. Iris van Erve, docent Nederlands, vraagt zich – mijns inziens – terecht af of spelling juist zo zwaar moet worden meegewogen bij de taalvaardigheid van leerlingen (ND, 21 mei 2016).
Voor elke taalfout, ook als het antwoord verkeerd is, krijgt de eindexamenkandidaat puntenaftrek. Bij zeven taalfouten betekent dat maximale puntenaftrek voor spelling/taal.
Zeker bij havisten en Vwo’ers mag Nederlandse taal naar verhouding flink meewegen in de eindbeoordeling. Eloquente taalpuristen leveren de meeste scholen helaas niet meer af.
Dat is geen omissie van de onderwijsinstellingen, want de docenten aldaar doen hun uiterste best om nog enigszins wat taalgevoel mee te geven. Helaas – dat is alom bekend – is het correct toepassen van het Nederlands als ‘moedertaal’ enorm tanende. Het vocabulaire van menige jongere is soms schrikbarend. Echter ook in de media. Ook daar worden helaas nog tal van ongerechtigheden neergeschreven. De discussies onder de volgers van het Genootschap Onze Taal  (o.a. LinkedIn) zijn daarover nog steeds actueel.  Niet dat ik het beter doe, integendeel, ik maak ook nog geregeld fouten.
Net als Iris vind ik Nederlands echt heel belangrijk. Zeker als de studenten -na een universitaire studie een baan op managementniveau ambiëren. Zelf heb ik jarenlang als communicatiemedewerker bij een groot bedrijf gewerkt en was eindverantwoordelijk voor het personeelsblad en de externe media. Aan de diverse communicatiestagiairs op mijn afdeling heb ik het ook steeds ingehamerd: ‘Schrijven, spelling checken, nalezen, redigeren, nog eens door een ander laten lezen en dan pas publiceren.’

Er is echter nog wel iets wat mij nog wel intrigeert: in het artikel wijst Iris van Erve op ene Tugce, die excelleert bij een schrijfwedstrijd, waarvan zij (Tugce) winnaar is geworden.
Ik vermoed dat Tugce een allochtone leerlinge van haar is. Ik citeer: Wat voor kans heb je dan als je Tugce bent: thuis wordt nooit Nederlands gesproken, een Nederlands blad lees je niet, de televisie komt binnen via de satelliet.’
Nu ben ik toch heel benieuwd geworden naar wat Tugce op papier heeft gezet, want met zo’n achtergrond en situatie, lijkt mij dat een topprestatie: prachtig geschreven Nederlands, goede interpunctie en sublieme woordkeus, daar geniet ik van.

Taal blijft en blijkt toch voor velen een lastig fenomeen. Gisteren nog, moest ik een bijdrage corrigeren van een nieuwsbrief, waarin de auteur sprak over de BBQ. Vooruit, ik haal mijn hand over mijn hart. Dat is eigenlijk niet acceptabel, maar als het daarbij blijft….
Weten wij nog hoe je barbecueën correct schrijft?

 

_____________________

© Marius van Westland, 21 mei 2016, 493 woorden
Reacties op mijn schrijfsels stel ik altijd op prijs

N.B. Het artikel in het Nederlands Dagblad, waaruit ik citeerde, heeft de titel:
‘Spelling weegt te zwaar bij het examen Nederlands’

Op de boot

Een gedichtje, voor een vriendin die even een lang weekend weg is met de boot van een familievriend. Ik weet dat ze van het ‘buitenleven’ genieten kan.

bootje

 

.

 

 

 

In deze dagen geniet ik van de eenvoud en rust
Niet op een balkon, maar richting de kust
Het is geen luxe jacht waar ik mag zijn
Een simpel  klein bootje, dat vind ik fijn

Op de boot leef je heel eenvoudig en sociaal
en leef je in het ritme van de natuur
ik kan het niet uitleggen allemaal
de periode is passend, van korte duur

De honden vinden daar ook een plek
en beetje wandelen met de honden
dat is heus nog niet zo gek
Je begrijpt het al, ik zeg het onomwonden

Een kopje koffie drinken op een terras
de kade op  en wat boodschappen  doen
dan voel ik mij echt in m’n sas
Dit wil ik zo weer overdoen

Lekker zonnen en lezen, een ritje op de fiets
wat creativiteit met schilderen en tekenen
dat is zo heerlijk, het kost bijna niets
het heeft zoveel voor mij te betekenen

Straks nog wat  koken voor de familie aan boord
en rustig de avond in, de zon gaat onder
Ik hoop dat ik het zo goed heb verwoord
Eenvoudig doch aangenaam leven, iets wat mij bekoort.


© Marius van Westland

20 mei 2016

Woordloze woensdag

De meeste weblogs bestaan uit meer woorden dan foto’s. Op woensdag is dat anders. Dan is er de Woordloze woensdag. Dat is geen wijdverbreid fenomeen, maar of het spontaan ontstaan is, weet ik ook niet. Diverse bloggers doen dat op woensdag, dus sluit ik mij er maar een keer bij aan. Vandaag dus geen inhoudelijk verhaal of een column, maar slechts een foto die verder geen uitleg nodig heeft. De foto spreekt voor zich, toch?

MaxVerstappen-beker

 

© Marius van Westland
18 mei 2016

Expositie Dante Alighieri

H10a-giroZoals algemeen bekend, start de ronde van Italië, de  Giro d’Italia, dit jaar in Nederland. In Apeldoorn wel te verstaan. Die gelegenheid heeft Galerie H10a (ik schreef al eens eerder over die galerie, maar inmiddels is deze verhuisd naar het centrum van Apeldoorn) aangegrepen om maar weer eens wat kunt tentoon te stellen. Ter gelegenheid van de Giro d’Italia wordt er aldaar een speciale tentoonstelling over de Italiaanse schrijver Dante Alighieri gehouden.

Naast deze Dante-expositie vindt ook een bijzondere expositie plaats van schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Massimo Piunti die tevens met zijn installaties op 1 mei op ‘De Worldproef’ optreedt.

De officiële opening vindt plaats op vrijdag 29 april 2016 om 17.00 uur door wethouder Detlev Cziesso. Op donderdag 12 mei 2016 zal de voorzitter van de Dante Vereniging Deventer, drs. Emilia Velders – Boni van 14.00 tot 15.00 u. en van 19.30 tot 20.30 u. een introductie geven over de Divina Commedia en het geëxposeerde werk.

Meer informatie op de website van H10a

© Marius van Westland
20 april 2016

17 miljoen mensen

iStock_000027021610_Medium_0Nederland heeft volgens het CBS vanaf nu 17 miljoen inwoners. Om 11.40 uur passeerde de teller van het Centraal Bureau voor de Statistiek de grens.  Even later viel het bevolkingsaantal weer terug naar 16.999.998. De minuten daarna bleef de teller rond de 17 miljoen schommelen. De 17 miljoenste Nederlander kan een baby zijn, maar de kans is groter dat nummer 17.000.000 een immigrant is, zegt het CBS. Het is ook niet onwaarschijnlijk dat de grens ergens in de Randstad is gepasseerd, want daar groeit de bevolking het hardst.

Het is alweer een tijdje terug, maar in 2001 ging Nederland de grens van 16 miljoen inwoners voorbij. De verwachting is dat – met de toenemende vergrijzing – de groei de komende jaren wat zal afnemen. Over een poosje komt ook de 18 miljoenste in zicht. Dan wonen we op dat moment wel in een erg dichtbevolkt landje, zeker als de stroom asielzoekers blijft aanhouden. Die volgende mijlpaal wordt volgens demografen naar schatting pas rond 2034 gehaald. Dus koppels (of moeders) die rond die tijd een baby verwachten, kunnen volop tegen die tijd met elkaar de wedloop aangaan.

Wat wel aardig is om te vermelden, de NOS op 3 maakte een animatie van de bevolkingsgroei sinds 1905. Lees daar meer over hoe de cijfers van die animatie verwerkt zijn.

Wie is nu echt de 17.000.000e inwoner? Armijn, Lindsy of Noah?
Ik las ergens een verhaal over ene Byron Eekhout. Hij had het tot op de minuut getimed. Met een schuin oog op de bevolkingsteller van het CBS op zijn mobiel stapte hij vanochtend het gemeentehuis van Nijmegen binnen om aangifte te doen van zijn donderdag geboren zoon Noah. De man wilde niets aan het toeval overlaten om ervoor te zorgen dat zijn zoon als de 17 miljoenste inwoner van Nederland zou worden geregistreerd… Hij zegt daarover: “Ik had eerder gehoord dat de 17 miljoen op 25 maart zou worden bereikt. Vanochtend las ik dat het vandaag al ging gebeuren, dus ben ik hem meteen gaan inschrijven.”
Uiteindelijk wist Byron Eekhout de aangifte zo te timen dat zijn zoon Noah in de basisadministratie werd geregistreerd vlak voordat de CBS-teller op 17 miljoen sprong.

Hij is natuurlijk niet de enige die hoopt de titel in handen te hebben. Zo is er in Brabant baby Armijn, nog maar net geboren. In Den Haag kwam vanochtend om 07.45 uur baby Lindsay ter wereld. “Of ze nou wel of niet precies de 17 miljoenste is maakt niet uit, voor mij is ze ruim 17 miljoen waard”, zegt vader Edwin.
Maar wie het precies is, maakt het wat uit? Over een poosje, maar dat duurt nog circa 18 jaar, komt ook de 18 miljoenste in zicht. Dan wonen we op dat moment wel in een erg dichtbevolkt landje, zeker als de stroom asielzoekers blijft aanhouden.

© Marius van Westland
21 maart 2016
Foto: © iStock

Associatieovereenkomst

Vorige week ontving ik een uitnodiging om weer als stembureulid te willen optreden op 6 april a.s. Die taak (zitting hebben op een stembureau) doe ik al enige tijd, om zo mijn maatschappelijke steentje bij te dragen aan de samenleving. Op 6 april wordt namelijk het referendum (volksraadpleging) over de Associatieovereenkomst van de Europese Unie met Oekraïne  gehouden. Dat heb ik niet bedacht, maar dat is ‘aangezwengeld’ door GeenPeil bij de referendumcommissie. De datum werd in oktober 2015 al bekend gemaakt, omdat er dan nog voldoende tijd is voor een publiek debat. Bovendien moeten gemeenten de tijd hebben om zich voor te bereiden. In de wet staat dat de datum moet vallen tussen 85 dagen en 6 maanden nadat de commissie heeft besloten dat het referendum kan doorgaan. Op 14 oktober jl. werd vastgesteld dat er genoeg geldige handtekeningen waren ingezameld. Voor een volksraadpleging zijn namelijk 300.000 geldige verzoeken nodig. Er waren ruim 472.000 handtekeningen gezet en volgens de Kiesraad voldeden er 427.939 aan alle voorschriften, dik voldoende dus.

Je zult je ongetwijfeld afvragen waarom wij in Nederland altijd op een woensdag naar de stembus moeten. De eerste reden is dat het kabinet  zo veel mogelijk mensen in de gelegenheid wil stellen om te stemmen, en kiest daarom voor een doordeweekse dag. Volgens de Kiesraad is de woensdag gekozen omdat veel stembureaus in basisscholen zijn gevestigd. De kindertjes en hun leerkrachten zijn op woensdagmiddag vrij en hebben er dan het minste last van. In het buitenland wordt vaak op zondag gestemd, maar die dag wordt in Nederland ongeschikt geacht vanwege de zondagsrust die (streng) gelovige kiezers in acht nemen.

Het wordt een stembiljet met maar één vraag. Geen gezoek tussen tientallen namen of een keuze tussen politieke partijen. Het kabinet wil simpel een voor of tegen van ons als kiezers horen. De referendumcommissie heeft zich gebogen over de vraag op het stembiljet. Die gaat luiden: “Bent u voor of tegen de wet tot goedkeuring van de Associatieovereenkomst tussen de Europese Unie en Oekraïne?” Een heldere, kort geformuleerde vraag.“Dit is het minimum aan aantal woorden dat we konden gebruiken, met een maximum aan duidelijkheid”, zei commissievoorzitter Medy van der Laan. Het antwoord mogen de mensen dus aankruisen met het rode potlood: Voor of Tegen (Ja of Nee). Dat is het dan.

Als ik het zo voorzichtig inschat, dan lopen nog weinig mensen warm om hun stem te laten horen. Menigeen weet nog nauwelijks wat het inhoudt en wat de gevolgen precies zijn. Ik ook niet. Wat betreft dat publieke debat: daar heb ik overigens nog weinig van vernomen, maar dat zal wellicht nog komen. In ieder geval kunnen we in de media al wel het één en ander lezen of de voor- en nadelen, voor of tegen dus. Het kabinet is voor, dat kan ook eigenlijk niet anders, omdat het kabinet die verkiezing min of meer geïnitieerd heeft. Wat het referendum precies inhoudt, daar moet ik mij – evenals duizenden anderen- nog helemaal in verdiepen. Tegenstanders zijn er namelijk bang voor dat het associatieverdrag een eerste stap is op weg naar EU-lidmaatschap van Oekraïne. Het kabinet is voorstander, maar of dat een verborgen agendapunt is, om straks de Oekraïne bij de Europese Unie binnen te halen, is de vraag. Het gaat er dus om wat de Europese burgers vinden van die samenwerking tussen Europa en de Oekraïne. Maar wellicht kennen wij nog niet alle ins en outs en wat de consequenties zijn. Hoe gaat het met alles in Europa? Misschien moeten we eerst even kijken naar de Zwitsers. Die mogen op 28 februari naar de stembus. Om zich uit te spreken over speculatie met voedselZwitserland is geen lid van de Europese Unie, maar is economisch verbonden met de EU, redelijk neutraal dus.

Wil je meer weten, dan kun je je hier bijvoorbeeld alvast inlezen:
http://www.europa-nu.nl/id/vh7dosdm4dzj/associatie_overeenkomst
http://www.europa-nu.nl/id/vjx8h2elrmhk/driehoeksverhouding_eu_oekraine_rusland

Ik ben benieuwd naar de opkomst op 6 april a.s. Volgens mij wordt het een rustig dagje bij alle stembureaus. In Leeuwarden, Maastricht, Assen en ook in Utrecht…

 

_____________________________
© Marius van Westland, 19 februari 2016
Reacties op mijn schrijfsels stel ik altijd op prijs

 

World Press Photo 2015

Een paar dagen geleden werd de winnaar van World Press Photo 2015 (documentaire fotografie) bekend gemaakt. Uit ruim 83.000 inzendingen, koos de jury deze foto van de Australische fotograaf Warren Richardson. Wat is er te zien op de foto? Op de grens van Servië en Hongarije geeft iemand een klein kind aan een man ( de vader) die aan de andere kant van de prikkeldraadversperring staat.

WorldPresPhoto

Deze plaat zal binnen de fotografiewereld best wat tongen losmaken, want de foto is onscherp en omgezet van kleur naar zwart-wit. De plaat is op ‘goed geluk’ genomen. Richardson zegt zelf daarover (aldus Het Parool):
„Ik was doodmoe en kon nauwelijks iets zien. Ik heb de foto bij maanlicht gemaakt.”
De Australische freelancefotograaf Warren Richardson – winnaar van de World Press Photo 2015 – fotografeerde in augustus vorig jaar, rond drie uur ’s nachts, een aantal Syrische vluchtelingen bij een grensovergang in de buurt van het Servische plaatsje Horgoš onderweg naar het Hongaarse dorpje Röszke.

Op het moment dat Richardson vader en kind vastlegde, was hij in Servië al vijf dagen non-stop bezig om grote groepen Afghaanse en Syrische vluchtelingen vast te leggen. „Ik volgde die avond een groep van zo’n tweehonderd Syrische vluchtelingen. Ze waren erg nerveus, ze probeerden met hun GPS uit te vinden waar ze de grens over konden gaan, ondertussen moesten ze uitkijken voor de Hongaarse politie. Op een gegeven moment hadden ze een gedeelte gevonden waar nog geen muur stond, het was afgezet met prikkeldraad.”

Richardson maakte de foto vanaf de Servische zijde, de man die zijn kind aanpakt, staat aan de Hongaarse kant. „Het was pikkedonker. Ik kon geen zaklamp gebruiken omdat we dan ontdekt zouden kunnen worden.” Hij maakte het beeld vanaf zijn buik omdat hij de camera, vanwege een lange sluitertijd, heel stil moest houden. „Ik heb op het moment zelf niet eens door de lens gekeken. En wat ik had gemaakt, heb ik pas later bekeken. Ik wilde op dat moment zoveel mogelijk foto’s maken en de batterij van mijn camera niet onnodig verbruiken.”

We zullen de publicaties in de media wel volgen, want mijn eerst indruk is dat de foto duidelijk het vluchtelingenprobleem laat zien. Aan de andere kant moet ik eerlijk zeggen dat ik eigenlijk wel van de jury een kwalitatief betere keuze had verwacht. Een foto die bij maanlicht met lange sluitertijd vanaf buikhoogte is gemaakt, kun je natuurlijk ook weer niet teveel bekritiseren.

Meer foto’s: http://www.worldpressphoto.org/

_______________________
© Marius van Westland, 17 februari 2016
Reacties op mijn schrijfsels stel ik altijd op prijs.