Categorie archief: Gedichten – proza

Op de boot

Een gedichtje, voor een vriendin die even een lang weekend weg is met de boot van een familievriend. Ik weet dat ze van het ‘buitenleven’ genieten kan.

bootje

 

.

 

 

 

In deze dagen geniet ik van de eenvoud en rust
Niet op een balkon, maar richting de kust
Het is geen luxe jacht waar ik mag zijn
Een simpel  klein bootje, dat vind ik fijn

Op de boot leef je heel eenvoudig en sociaal
en leef je in het ritme van de natuur
ik kan het niet uitleggen allemaal
de periode is passend, van korte duur

De honden vinden daar ook een plek
en beetje wandelen met de honden
dat is heus nog niet zo gek
Je begrijpt het al, ik zeg het onomwonden

Een kopje koffie drinken op een terras
de kade op  en wat boodschappen  doen
dan voel ik mij echt in m’n sas
Dit wil ik zo weer overdoen

Lekker zonnen en lezen, een ritje op de fiets
wat creativiteit met schilderen en tekenen
dat is zo heerlijk, het kost bijna niets
het heeft zoveel voor mij te betekenen

Straks nog wat  koken voor de familie aan boord
en rustig de avond in, de zon gaat onder
Ik hoop dat ik het zo goed heb verwoord
Eenvoudig doch aangenaam leven, iets wat mij bekoort.


© Marius van Westland

20 mei 2016

Advertenties

Mijn systeem

Het was al bijna middernacht
toen ik een uniek systeem bedacht
Om al mijn vrienden bij te praten
hou ik ze met mijn systeem in de gaten
zoals je weet ben ik gestructureerd
van jongst af aan heb ‘k dat aangeleerd
minuten, uren, ja soms dagen
zit ik me soms eens af te vragen
want zouden zij nu eigenlijk doen?
dat weet ik niet, met goed fatsoen.

‘k hou van structuur en evenwicht
en heb daarom ieder graag in zicht
soms wil ik ook bewust eens weten:
zijn zij mij ook niet soms vergeten?
ik stuur hen dan een mail, heel snel
het antwoord volgt vanzelf dan wel
Sommigen heb ik vaak aan de  telefoon
dat gaat vanzelf en is heel gewoon
ja, minutenlang ben ik soms aan ’t praten
dat heb ikzelf niet in de gaten

als ik aan t werk ben, of soms vrij
ontmoet ik ze weer en ben dan blij
Mijn vrienden ken ik allemaal
ik luister graag naar hun verhaal
Ja, ik gebruik soms Internet
met Skype en Facebook is ’t dikke pret
een sociaal netwerk is functioneel
soms gebruik ik het ontzettend veel
diverse vrienden ken ik niet zo goed
zij vinden ’t wel leuk, naar ik vermoed

een enkel contact raak ik soms kwijt
dat is iets wat mij eigenlijk niet spijt
een enkeling heeft een pseudoniem
in werkelijkheid heb ‘k ze nooit gezien
als ik bericht stuur en niets hoor
ja dan gaat ’t contact geheel teloor
wordt op een bericht nooit gereageerd
druk ik op ‘delete’, da’s niet verkeerd
vrienden onderhouden is best intensief
toch zijn ze me allemaal even lief

______________________________________________
© Marius van Westland, 28 januari 2016
– week  van de poëzie
Reacties op mijn schrijfsels stel ik op prijs

Meer informatie: Wikipedia: Systeem

Het verhalenhuisje

Verhalenhuisje-1

ik sta bij een huisje aan de zee
de wind neemt mijn gedachten mee
ideeën gaan en komen weer
ja, ik verlang naar meer en meer
alles wat komt, kan ook naar buiten
de wind speelt zachtjes, ‘k hoor haar fluiten
kom neem mij mee en laat me luist’ren
‘k hoor allerlei geluiden fluist’ren

de ramen open, frisse wind
een nieuwe lente, die begint
soms kan het huisje niet verhullen
dat nieuwe teksten mij omhullen
het huisje lijkt haast bijna leeg
ik luister ingespannen en ik zweeg
wat binnenkomt, kan ik niet vangen
soms zou ik daar wel naar verlangen

het huisje wordt gevuld met pracht
en zonlicht geeft ook nieuwe kracht
dit plekje is wat ik koesteren wil
het zet even mijn gedachten stil
dan komen plots nieuwe gedachten
ik weet niet wat ik mag verwachten
hier op deze mysterische plek
wil ‘k langer blijven, of is dat gek?

soms urenlang blijf ik hier staren
de zilte stromen komen tot bedaren
een momentje rust, een kort moment
wie is het die mijn gedachten kent?
laat rustig stromen deze morgen
hier laat ik achter al mijn zorgen
‘kom wind, kom water, neem mij mee’
het is hier heerlijk aan de zee

________________________________
© Marius van Westland, 21 oktober 2015
Een stukje proza
Reacties op mijn schrijfsels stel ik op prijs

Zelfreflectie of taalconnectie?

249-img772664478

Met woordenboeken en studiegidsen bij de hand
zocht hij gestaag naar de ultieme connectie
bezat hij maar voldoende zelfreflectie,
dan ontdekte hij vast het casuaal verband

Een literaire loopbaan kon hij vast ontberen
studeren en wetenschap hadden voor hem geen zin
hij moest wat praktisch combineren, dat zat erin
waarom toch collegezalen en consistent studeren?

Hij begon het fragmentarisch af te wegen
was ’t literair exposé voor hem wel weggelegd?
zijn moeder had hem geregeld ooit gezegd:
‘Jongen, kies toch stabiele literaire wegen’

Misschien kon hij voortvarend aan de slag
bij een educatief gerenommeerde uitgeverij
dan wroette hij eerst door de boekenbrij
misschien dat hij daar een lichtpuntje zag

Nee, dacht hij tenslotte, wat heeft de maatschappij
aan werkwoorden en onvoltooid verleden tijd?
hij was nog nimmer door ’t kofschip verblijd
voor hem was het een fenomenale letterbrij

Hij ambieerde een loopbaan in de techniek
wat kon hem het Frans of Engels deren?
bij een autowerkplaats prevaleerden zuigerveren
van de leuze: ‘hij loopt lekker’, werd hij pas energiek

Wellicht kon hij beter eerst starten met werken
iets met zijn handen, dat hield hem eloquent paraat
een autoband, was geen encyclopedisch traktaat
hij kon beter een krukas, dan literair onderzoek versterken

De werken van Vondel en Bernlef vond hij niet interessant
het handboek hydraulische techniek kon hem bekoren
als men zijn gesleutel rondom de werkplaats maar kon horen
dan konden Noort en Dostojewski direct weer aan de kant

Godewines, student in spé, die arme stakker
hij concludeerde : mijn talenspectrum is te minimaal
en onder het natte druisende kabaal
werd hij langzamerhand een beetje wakker

Deze beschouwende zelfreflectie
bracht hem tot orde, terug in tegenwoordige tijd
liever de meetapparatuur en arbeidsproductiviteit
dan dat gewroet met interpunctie en taalcorrectie

Voor hem geen start van ’t academiejaar
tijdens het spetteren en gestage kletteren
schrapte hij rigoureus zijn voorgenomen studie letteren
hij stond namelijk voor het urinoir, hij was nu klaar

________________________________________________
© Marius van Westland, 28 oktober 2009

— de illustratie is wel decent toch? —
Reacties op mijn schrijfsels stel ik altijd op prijs.

Cadans van een ademtocht

de koele verkwikking
van de late avond
transformeert naar een
moment van ontluikende verwachting
de gespannen avondlucht
laat een moment van zwijgen toe
en alleen maar stilstaan
de wind fluistert en kalmeert
en voert de woorden mee

Een moment van zilver geluk
zo broos als ragfijn glaswerk
de glans van verlangen
op de cadans van een ademtocht
Ik wil je vasthouden
maar ik durf me niet uit te strekken
naar het onbekende vergezicht
zachte aanraking beroert een nieuwe wereld

langzaam vervagen geluiden
je aanwezigheid laat me trillen
mijn wereld op zijn kop
een onbekende bestemming
het ritme van de schemer
jaagt naar de fixatie van het ogenblik
jouw onbetwistbare aanwezigheid
versterkt de vibratie van bewustwording

Duizenden seconden lijken gebrandmerkt
tot een ogenblik van warmte
feilloos en trefzeker gaan ze over
in een wervelwind van verwarring
een storm die de hartslag
laat versnellen en vibreren
vertrouwen, liefde en rust
bakens op de weg van onzekerheid
de nevel van het onbekende
existeren in gouden dromen

___________________________________
© Marius van Westland, 23 november 2008
proza
Reacties op mijn schrijfsels stel ik altijd op prijs.

Anno Domini – The times, they’re a changing

twee-duizend-zeven
nog even
waar is de tijd toch gebleven?
nee, nu niet gaan beven
bewust beleven
’t gebeurt vannacht

we wenden de steven
overleven
’t is ons gegeven
al klinkt het verheven
ons overgeven
aan twee-duizend-acht

 

‘For the times, they are a changing’ zong Bob Dylan ooit in één van zijn songs.
http://www.youtube.com/watch?v=lZ_XwLSN45I
http://www.youtube.com/watch?v=-D9S48A81os

 
_______________________________

© Marius van Westland, 31 december 2007

Drempelvrees

Ja, ik sta bijna op de drempel
en kijk nog even achterom
Nu moet ik alles achterlaten
datgene, waarmee het ooit begon

De sprong zou kort zijn, zeker weten
een stap voorwaarts, een ogenblik
voor altijd had ik ’t toch niet bezeten
voortschrijdend inzicht, misschien een snik

Vasthouden, nee ‘k kan niet meer wachten
De tijd tikt door, met perspectief
Alleen wat zinvol was, blijft in gedachten:
dat wat me dierbaar was en lief

Nu niet getreuzeld, snel gehandeld
Ja voor mij ligt, is wat mij wacht
rustig bedaard maar doorgewandeld
naar het jaar twee-duizend-acht

_______________________________________________
© Marius van Westland, 29 december 2007
Reacties op mijn schrijfsels stel ik op prijs