Categorie archief: Wetenswaardigheden

Woordloze woensdag

De meeste weblogs bestaan uit meer woorden dan foto’s. Op woensdag is dat anders. Dan is er de Woordloze woensdag. Dat is geen wijdverbreid fenomeen, maar of het spontaan ontstaan is, weet ik ook niet. Diverse bloggers doen dat op woensdag, dus sluit ik mij er maar een keer bij aan. Vandaag dus geen inhoudelijk verhaal of een column, maar slechts een foto die verder geen uitleg nodig heeft. De foto spreekt voor zich, toch?

MaxVerstappen-beker

 

© Marius van Westland
18 mei 2016

Advertenties

Expositie Dante Alighieri

H10a-giroZoals algemeen bekend, start de ronde van Italië, de  Giro d’Italia, dit jaar in Nederland. In Apeldoorn wel te verstaan. Die gelegenheid heeft Galerie H10a (ik schreef al eens eerder over die galerie, maar inmiddels is deze verhuisd naar het centrum van Apeldoorn) aangegrepen om maar weer eens wat kunt tentoon te stellen. Ter gelegenheid van de Giro d’Italia wordt er aldaar een speciale tentoonstelling over de Italiaanse schrijver Dante Alighieri gehouden.

Naast deze Dante-expositie vindt ook een bijzondere expositie plaats van schilderijen van de Italiaanse kunstenaar Massimo Piunti die tevens met zijn installaties op 1 mei op ‘De Worldproef’ optreedt.

De officiële opening vindt plaats op vrijdag 29 april 2016 om 17.00 uur door wethouder Detlev Cziesso. Op donderdag 12 mei 2016 zal de voorzitter van de Dante Vereniging Deventer, drs. Emilia Velders – Boni van 14.00 tot 15.00 u. en van 19.30 tot 20.30 u. een introductie geven over de Divina Commedia en het geëxposeerde werk.

Meer informatie op de website van H10a

© Marius van Westland
20 april 2016

17 miljoen mensen

iStock_000027021610_Medium_0Nederland heeft volgens het CBS vanaf nu 17 miljoen inwoners. Om 11.40 uur passeerde de teller van het Centraal Bureau voor de Statistiek de grens.  Even later viel het bevolkingsaantal weer terug naar 16.999.998. De minuten daarna bleef de teller rond de 17 miljoen schommelen. De 17 miljoenste Nederlander kan een baby zijn, maar de kans is groter dat nummer 17.000.000 een immigrant is, zegt het CBS. Het is ook niet onwaarschijnlijk dat de grens ergens in de Randstad is gepasseerd, want daar groeit de bevolking het hardst.

Het is alweer een tijdje terug, maar in 2001 ging Nederland de grens van 16 miljoen inwoners voorbij. De verwachting is dat – met de toenemende vergrijzing – de groei de komende jaren wat zal afnemen. Over een poosje komt ook de 18 miljoenste in zicht. Dan wonen we op dat moment wel in een erg dichtbevolkt landje, zeker als de stroom asielzoekers blijft aanhouden. Die volgende mijlpaal wordt volgens demografen naar schatting pas rond 2034 gehaald. Dus koppels (of moeders) die rond die tijd een baby verwachten, kunnen volop tegen die tijd met elkaar de wedloop aangaan.

Wat wel aardig is om te vermelden, de NOS op 3 maakte een animatie van de bevolkingsgroei sinds 1905. Lees daar meer over hoe de cijfers van die animatie verwerkt zijn.

Wie is nu echt de 17.000.000e inwoner? Armijn, Lindsy of Noah?
Ik las ergens een verhaal over ene Byron Eekhout. Hij had het tot op de minuut getimed. Met een schuin oog op de bevolkingsteller van het CBS op zijn mobiel stapte hij vanochtend het gemeentehuis van Nijmegen binnen om aangifte te doen van zijn donderdag geboren zoon Noah. De man wilde niets aan het toeval overlaten om ervoor te zorgen dat zijn zoon als de 17 miljoenste inwoner van Nederland zou worden geregistreerd… Hij zegt daarover: “Ik had eerder gehoord dat de 17 miljoen op 25 maart zou worden bereikt. Vanochtend las ik dat het vandaag al ging gebeuren, dus ben ik hem meteen gaan inschrijven.”
Uiteindelijk wist Byron Eekhout de aangifte zo te timen dat zijn zoon Noah in de basisadministratie werd geregistreerd vlak voordat de CBS-teller op 17 miljoen sprong.

Hij is natuurlijk niet de enige die hoopt de titel in handen te hebben. Zo is er in Brabant baby Armijn, nog maar net geboren. In Den Haag kwam vanochtend om 07.45 uur baby Lindsay ter wereld. “Of ze nou wel of niet precies de 17 miljoenste is maakt niet uit, voor mij is ze ruim 17 miljoen waard”, zegt vader Edwin.
Maar wie het precies is, maakt het wat uit? Over een poosje, maar dat duurt nog circa 18 jaar, komt ook de 18 miljoenste in zicht. Dan wonen we op dat moment wel in een erg dichtbevolkt landje, zeker als de stroom asielzoekers blijft aanhouden.

© Marius van Westland
21 maart 2016
Foto: © iStock

World Press Photo 2015

Een paar dagen geleden werd de winnaar van World Press Photo 2015 (documentaire fotografie) bekend gemaakt. Uit ruim 83.000 inzendingen, koos de jury deze foto van de Australische fotograaf Warren Richardson. Wat is er te zien op de foto? Op de grens van Servië en Hongarije geeft iemand een klein kind aan een man ( de vader) die aan de andere kant van de prikkeldraadversperring staat.

WorldPresPhoto

Deze plaat zal binnen de fotografiewereld best wat tongen losmaken, want de foto is onscherp en omgezet van kleur naar zwart-wit. De plaat is op ‘goed geluk’ genomen. Richardson zegt zelf daarover (aldus Het Parool):
„Ik was doodmoe en kon nauwelijks iets zien. Ik heb de foto bij maanlicht gemaakt.”
De Australische freelancefotograaf Warren Richardson – winnaar van de World Press Photo 2015 – fotografeerde in augustus vorig jaar, rond drie uur ’s nachts, een aantal Syrische vluchtelingen bij een grensovergang in de buurt van het Servische plaatsje Horgoš onderweg naar het Hongaarse dorpje Röszke.

Op het moment dat Richardson vader en kind vastlegde, was hij in Servië al vijf dagen non-stop bezig om grote groepen Afghaanse en Syrische vluchtelingen vast te leggen. „Ik volgde die avond een groep van zo’n tweehonderd Syrische vluchtelingen. Ze waren erg nerveus, ze probeerden met hun GPS uit te vinden waar ze de grens over konden gaan, ondertussen moesten ze uitkijken voor de Hongaarse politie. Op een gegeven moment hadden ze een gedeelte gevonden waar nog geen muur stond, het was afgezet met prikkeldraad.”

Richardson maakte de foto vanaf de Servische zijde, de man die zijn kind aanpakt, staat aan de Hongaarse kant. „Het was pikkedonker. Ik kon geen zaklamp gebruiken omdat we dan ontdekt zouden kunnen worden.” Hij maakte het beeld vanaf zijn buik omdat hij de camera, vanwege een lange sluitertijd, heel stil moest houden. „Ik heb op het moment zelf niet eens door de lens gekeken. En wat ik had gemaakt, heb ik pas later bekeken. Ik wilde op dat moment zoveel mogelijk foto’s maken en de batterij van mijn camera niet onnodig verbruiken.”

We zullen de publicaties in de media wel volgen, want mijn eerst indruk is dat de foto duidelijk het vluchtelingenprobleem laat zien. Aan de andere kant moet ik eerlijk zeggen dat ik eigenlijk wel van de jury een kwalitatief betere keuze had verwacht. Een foto die bij maanlicht met lange sluitertijd vanaf buikhoogte is gemaakt, kun je natuurlijk ook weer niet teveel bekritiseren.

Meer foto’s: http://www.worldpressphoto.org/

_______________________
© Marius van Westland, 17 februari 2016
Reacties op mijn schrijfsels stel ik altijd op prijs.

Zuidelijke hoornraaf

Zuidelijke hoornraaf – Bucorvus leadbeateri – Southern Ground Hornbill

De zuidelijke hoornraaf, ook wel zuidelijke grondneushoornvogel genoemd, is de grootste neushoornvogel, hij kan zomaar 125 cm lang worden. Het is ook wel degelijk een neushoornvogel, alleen is de hoorn vaak niet meer dan een lage bult. Hij leeft in Afrika, in bijna alle landen onder de Sahara. In de Sahara zelf leeft de noordelijke versie, de Bucorvus abyssinicus. Beide soorten lijken erg op elkaar, alleen is bij de noordelijke de huid in de nek en op de kop blauw, bij de zuidelijke hoornraaf is die rood. De keelzak is bij beide soorten rood.

Die keelzak heeft meerdere functies. Hij wordt gebruikt als klankkast om geluid te versterken, de mannetjes pronken ermee tijdens de balts en tot slot kan de keelzak extra afkoeling zorgen bij extreme hitte.

Hoornraven leven in familiegroepen van rond de 10 vogels, meestal 1 of 2 koppels en hun jongen. Ze leven met zo’n groep in een enorm territorium van vaak wel 10 bij 15 kilometer. In dat territorium bestaat de meeste begroeiing uit grassen met heier en daar wat struiken en bomen. Ofschoon ze uitstekend kunnen vliegen, verblijven deze vogels het meest op de grond, waar ze tussen het gras hun voedsel zoeken.

Zuidelijke hoornraven zijn echte alleseters, naast fruit eten ze voornamelijk dierlijk voedsel. Dat kan variëren van insecten tot vogels, reptielen en zelfs slangen. Ook aas laten ze niet liggen, ze zijn vaak in de buurt als gieren een kadaver gevonden hebben.

Anders dan veel neushoornvogels broeden hoornraven gewoon in holen zonder deze dicht te metselen. In een holte in een boomstronk of tussen wat rotsen worden wat takken en gras geschikt tot een nestvloer, echte nestbouw valt het niet te noemen. Binnen een groep wordt er door één koppel tegelijk gebroed, de andere groepsleden helpen bij het verzorgen van de jongen. Van de twee eieren per legsel wordt er vaak maar één jong groot, de concurrentie in het nest is letterlijk moordend. Alleen als er echt heel veel voedsel voorhanden is, vliegen er soms meerdere jongen uit. Een sprinkhanenplaag kan zo’n positieve invloed hebben.

De eieren komen na 30 dagen broeden uit, de jongen blijven wel tot 12 weken in het nest voor ze uitvliegen. Pas als ze 3 of 4 jaar oud zijn, zijn ze zelf geslachtsrijp en verlaten ze de ouders om een nieuwe groep te zoeken of te vormen.

© Marius van Westland, 29 september 2015
Reacties op mijn schrijfsels stel ik altijd op prijs

Fotograaf des Vaderlands

Onlangs ontving ik een uitnodiging voor een lezing over fotografie.   Op dinsdag 21 januari 2014 wordt er in Holten (Overijssel) een lezing door fotografe Ilvy Njiokiktjien gehouden. Fotografie is ook één van mijn passies en dus ben ik benieuwd naar deze fotografe. De lezing lijkt mij boeiend. Voor vijf euro’s inclusief koffie, kun je zo’n kans niet laten lopen.
Ilvy-NjiokiktjienIlvy Njiokiktjien is een Nederlandse fotografe van chinees-indonesische afkomst. Zij is de eerste Nederlandse fotograaf die de titel ‘Fotograaf des Vaderlands’ mag dragen, Daarmee tracht men om fotografie dichter bij de mensen te brengen. Die ‘titel’  is in navolging van de ‘Dichter des Vaderlands.’
Ilvy werkt als freelance-fotograaf over de gehele wereld. Haar foto’s werden o.a. geplaatst in NRC Handelsblad, Der Spiegel en New York Times. Ze heeft al verschillende grote prijzen gewonnen, waaronder de Zilveren Camera en een World Press Photo Award in de categorie “Contemporary Issues”. In oktober 2008 heeft Njiokiktjien de National Geographic fotoprijs gewonnen in de categorie Mens.

In mei 2008 kwam zij in het nieuws toen cabaretier Theo Maassen haar dure camera (van pakweg € 15.000,-) stukgooide op het podium van de Melkweg, omdat ze hem zonder zijn toestemming tijdens een voorstelling fotografeerde.  Dat was niet zo aardig van Maassen, om het maar eufemistisch te zeggen. Van de organisatie had Ilvy echter wel toestemming gekregen om  te foto’s te maken. Door een gebrekkige communicatie was zij echter niet van Maassens verbod op de hoogte gebracht. Aanvankelijk diende zij een aanklacht in tegen Maassen, maar  ze trok deze naderhand weer in, nadat Maassen en de Melkweg hun excuses aanboden en toezegden de camera te zullen vergoeden.

In Holten laat zij recent fotografiewerk zien, waaronder een deel van de serie ‘100 Nederlandse verjaardagen’ die zij momenteel als Fotograaf des Vaderlands maakt, maar ze vertelt bijvoorbeeld ook over het maken van de multimedia ‘Afrikaner Blood’ (een rechts extremistisch kamp in Zuid-Afrika).

Dus, op naar de ‘Fotograaf des Vaderlands.’ Tegen de tijd dat men ook de titel ‘Blogger des Vaderlands‘ gaat uitvaardigen, hoop ik dat ik bij de gegadigden ga horen. Dat zal nog wel even duren denk ik, want bloggen hoeft niet gepromoot te worden, bloggers genoeg.

____________________________________________
© Marius van Westland, 18 januari 2014
Reacties op mijn schrijfsels stel ik op prijs.

Toegangskaarten
Belangstellenden kunnen op www.kulturhusholten.nl/agenda toegangskaarten à € 5,– p.p. verkrijgen.

Related articles
Het camera-incident
Fotoweek

Starfish, always amazing

Seafish-TerryLHabab

This morning I received a nice picture of starfishes from a Facebookfriend. She lives in the Philippines.  I like to see starfishes, they’re amazing. This ones (first photo) seems to smile. Sea stars (in Dutch: zeesterren) or starfishes are echinoderms belonging to the class Asteroidea.

A copple of years ago (2008) I visited the famous Monterey Bay Aquarium at the Californian westcoast. I saw living starfishes moving in the water! Amazing. The names “starfish” and “sea star” essentially refer to members of this class. However, common usage frequently finds these names being also applied to ophiuroids, which are correctly referred to as “brittle stars” or “basket stars”. About 1,500 living species of starfish occur on the seabed in all the world’s oceans, from the tropics to subzero polar waters. They are found from the  intertidal zone down to abyssal depths, 6,000 m (20,000 ft) below the surface. Astropecten-Aranciacus-Naxos Starfish are among the most familiar of marine invertebrates.  They typically have a central disc and five arms, though some species have more than this. The aboral or upper surface may be smooth, granular or spiny, and is covered with overlapping plates. Many species are brightly coloured in various shades of red ( see picture) or orange, while others are blue, grey or brown. Starfish have tube feet operated by a ingenious hydraulic system and a mouth at the centre of the oral or lower surface. This sea star is a carnivore and feeds on molluscs, which it catches with its arms and then takes to Starfish-foundthe mouth. They are opportunistic feeders and are mostly predators  on  benthic invertebrates. Several species having specialized feeding behaviours including eversion of their stomachs and suspension feeding.  They have very  complex life cycles and can reproduce both sexually and asexually. Most can regenrate damaged parts or lost arms and they can shed arms as a means of defence. The Asteroidea occupy several significant ecological roles. Starfish, such as the ochre sea star (Pisaster ochraceus) and the reef sea star (Stichaster australis), have become widely known as examples of the keystone species concept in ecology.

The  fossil record for starfish is ancient, dating back to the Ordovician around 450 million years ago (The Ordovician, named after the Celtic tribe of the Ordovices, was defined by Charles Lapworth in 1879 to resolve a dispute) , but it is rather poor, as starfish tend to disintegrate after death. Only the ossicles and spines of the animal are likely to be preserved, making remains hard to locate.

SONY DSCStarfish is also popular for collecting purposes. With their appealing symmetrical shape, starfish have played a part in literature, legend, design and popular culture. They are sometimes collected as curios, used in design or as logos, and in some cultures, despite possible toxicity, they are eaten.

zeester-gum-714768

White-block

____________________________________________________
© Marius van Westland, January 18th, 2014
I appreciate your comments

Photo 1: received from T.L.H., Philippines
Starfishes in Biak na Bato National Park
Photo 2: Astropecten aranciacus ossicles
Photo 3: Girls found starfishes in Biak na Bato National Park
(used with permission)
Photo 4: internet

Read more at Wikipedia: Starfish (EN)
Lees in het Nederlands/Read in Dutch: Zeesterren